Ders İzle

Türkiye Tarihi Konu Anlatım Videosu (KPSS Tarih)

admin — Sun, 01 Apr 2012 19:52:39 +0000

Lise 1 Tarih dersi 6.ünitesi olan TÜRKİYE TARİHİ (11–13.YÜZYIL) Konu Anlatımını aşağıdaki videodan seyredebilirsiniz. KPSS Tarih müfredatına da dahil olan bu konuyu KPSS ye hazırlanan arkadaşlarımızın dikkatli seyretmesinde fayda vardır.

Anadolu Selçuklu Devleti’ne okuyarak çalışmak isterseniz özet için tıklayınız.

Video ders anlatımının içeriğinde:

İlk Beylikler

Danışmendliler

Mengücekliler

Saltuklar

Artuklar

Çaka Beyliği

1.Türkiye Selçuklu Devleti’nin Kuruluş Devri

2.Haçlı Seferleri: Sebepleri ve I,II. Haçlı Seferleri, III. Ve IV. Haçlı Seferleri ile Sonuçları

1.Türkiye Selçuklu Devleti’nin Yükseliş Devri:

II. Kılıç Arslan Dönemi,

I.Gıyaseddin Keyhüsrev Devri,

II. Rükneddin Süleyman Şah Devri,

I.İzzeddin Keykavus Dönemi

1.Türkiye Selçuklu Devleti’nin Yükseliş Devri:

I.Alâeddin Keykubad Devri

Türkiye Selçuklu Devleti’nin Yıkılışı

Büyük Selçuklu Devleti Kültür ve Medeniyeti Konu Anlatımı (KPSS Tarih)

admin — Mon, 19 Mar 2012 21:28:44 +0000

9. Sınıf Tarih dersi TÜRK-İSLAM DEVLETLERİ (10–13.YÜZYIL) ünitesi İLK TÜRK-İSLAM DEVLETLERnde Kültür ve Medeniyet konusunun bir parçası olan Büyük Selçuklu Devleti Kültür ve Medeniyeti konusunun özetini aşağıdan okuyabilirsiniz. KPSS Tarih hazırlığı yapan arkadaşlarımızın konuyu mutlaka dikkatlice okuması gerekir.

Büyük Selçuklu Devleti Kültür ve Medeniyeti

Devlet Teşkilatı:

Selçukluları meydana getiren Oğuzlar, Orta Asya’dan Maveraünnehir ve Horasan’a gelince bütünüyle İslamiyeti kabul ettiler. Müslüman olmalarıyla eski bozkır kültürünün İslama aykırı olmayan müesseselerini sentezleştirdiler. Türk Devlet geleneğinin esasını teşkil ettiği Selçuklu devlet teşkilatı; Karahanlı, Sâmânlı, Gazneli ve Abbasî devletleri teşkilatlarından geniş ölçüde faydalanmış ve bunları kendi bünyesinde mükemmel bir surette uygulamıştır.

Hükümdar:

Töre ve müesseselerin tanıdığı haklarla devletin tek hakimidir. Sultan ünvanlı hükümdarlara genellikle Sultanülâzam denilirdi. Türklerdeki Hâkan veya Kağan, batıdaki imparator kelimesinin karşılığıdır. Sultan, Türkçe adının yanında İslamî ad da taşırdı. Halife tarafından künye ve lakap da verilirdi. Sultan merkezde oturur, ülke toprakları hanedan mensuplarınca idare edilirdi. Merkeze bağlı beylik ve atabeglikler vardı. Sultanın hakim olduğu ülkelerde adına hutbe okunur ve para basılırdı. Fermanlara ve dîvanın kararlarına büyük sultanın imzası yerine tuğra çekilip, tevkiî (nişan) yazılır ve emir ondan sonra yürürlüğe girerdi. Harplerde ve devlet ileri gelenleriyle yaptığı seyahatlerde, hakimiyet işareti olarak, başının üstünde atlastan veya altın sırmalı kadifeden yapılmış çetr (hükümdar şemsiyesi) tutulurdu. Çetre, sultanın ok ve yaydan meydana gelen armaları işlenirdi. Hükümdarlık sarayının kapısında veya saltanat çadırının önünde, namaz vakitlerinde, günde beş defa nevbet (mehter) çalınırdı. Sultan, haftanın belirli günlerinde devlet ileri gelenleriyle yüksek mevkili memur ve kumandanları huzuruna kabul edip, ülke meselelerini görüşür ahalinin halinden haberdar olurdu.

Saray Teşkilatı:

Sarayda sultanın ailesi ve maiyeti otururdu. Saray teşkilatı ve teşrifatçılık, önceleri Oğuz töresine göre yapılırken, sonraları İslamî hüviyet kazandı. Sarayda, sultanla dîvanlar arasındaki irtibatı Hâcibü’l-hacib denilen Hâcib sağlar; örfî meselelerin hallinde kadıya da yardımcı olurdu. Hâcibler, sultanın güvendiği kişiler arasından seçilirdi.

Emîr-i Candâr: Saray muhafızlarının başı olup, maiyetindeki hassa birlikleriyle sarayın ve sultanın emniyetini sağlamakla görevliydi. Silahdar, merasimlerde sultanın silahlarını taşırdı ve silahhanedeki muhafızların âmiriydi.

Emîr-i Alem: Sultanın “Rayet-i Devlet” denilen bayrağını, saltanat sancaklarını taşımak ve muhafaza etmekle görevliydi. Emîr-i alemin maiyetinde alemdarlar vardı. Yasacı, bayrak ve nevbet takımını muhafaza ve idare ederdi.

Câmedâr: Sultanın elbiselerinin muhafızıydı. Emîr-i meclis, sultanın ziyafetlerini hazırlatıp, teşrifatçılık yapardı. Emîr-i Çeşnigîr, sultanın yemeklerini hazırlayan ve sofra hizmetlerini yapan çeşnigirlerin amiriydi. Şerabdar-ı has, sultanın şerbetlerini hazırlamakla, haftanın belirli günlerinde toplanan mecliste ve yemeklerde hizmetle görevliydi. Serhenk (Çavuş), törenlerde ve sultanın seyahatlerinde yol açardı. Ayrıca, Abdâr, Emîr-i Âhur, Üstadüddâr, Vekîl-i Has, Emîr-i Şikâr, Bazdâr ve Nedimler de sarayda vazifeli kişiler arasındaydı.

Hükûmet:

Büyük dîvan denilen “dîvan-ı saltanat”ta devletin umumi işleri görüşülüp yürütülürdü. Selçuklularda büyük dîvandan başka, devletin malî, askerî, adlî ve diğer işlerine bakan dîvanlar da vardı. Dîvan başkanı, sultanın mutla vekili olan Sâhib, Sâhib-i Dîvan ve Hâce-i Büzürg de denilen vezirdi. Vezir bir tane olup, alâmet olarak destâr (sarık) ve altın divit verilirdi. Vezirin dividi, Devâtdâr’da olup, aynı zamanda sır kâtipliği de yapardı.

Selçuklularda, İstifâ dîvanı, malî işlerle ilgilenir, en önemli üyesine Müstevfî denirdi. Tuğra dîvanı, ferman, berat, menşur, mektup dahil, yazışmalara tuğra çekerdi. İşraf dîvanı; Müşrif-i memâlik de denilen müşrifin âmirliğinde genel teftiş yapardı. Dîvan-ı arz’a, Arzü’l-ceyş başkanlık ederdi. Emîr-i ariz de denilen bu zatın başkanlığındaki teşkilat, millî savunma hizmetleri ve ordunun ihtiyaçlarını karşılamakla vazifeliydi. Şehzadelerin yetişmesiyle ilgilenen atabegler, eyalet merkezlerinde güvenlik hizmetleriyle ilgilenen ve şıhne (veya şahne) denilen askerî valiler, mülkî idareden mesul olan âmiller ve zabıta hizmetleriyle “emr-i bi’l ma’rûf ve nehy-i ani’l-münker” (iyiliği emredip kötülükten sakındırma) görevini üstlenmiş olan muhtesipler de hükümet teşkilatı içinde yer alırdı.

Adlî Teşkilat:

Adliye; şer’î ve örfî kazâ olmak üzere ikiye ayrılırdı. Şer’î davalara kadılar bakardı. Kâdı’l-kudât denilen baş kadı, Bağdat’ta bulunur, merkezde mahkeme başkanlığı yapardı. Baş kadı, diğer kadıları da teftiş ederdi. Kadılar, şer’î davalar, tereke (miras), hayrât ve vakıf işlerine bakarlardı. Selçuklu Türkleri, Hanefî mezhebinde olduklarından, davalar ve meseleler, bu mezhebin hükümlerine göre halledilirdi. Yanlış bir karar verilmişse, öteki kadılar, durumu sultana bildirerek, düzeltme yapılır, hatanın önüne geçilirdi. Kadıların yetişmesine çok dikkat edilirdi.

Örfî mahkemelerin başında, Emîr-i dâd denilen adalet emîri bulunurdu. Bunlar, devlete, kanunlara ve emirlere karşı gelenlerin davalarına, siyasî suçlara bakarlardı. Bir nevi olağanüstü mahkemeler demek olan Dîvan-ı mezalim’e başkanlık ederlerdi. Kazaskerler (Kadıaskerler), ordu mensuplarının davalarına bakardı. Dine aykırı görülen her harekete muhtesip, anında müdahale ederdi. Adliye mensupları, bağımsız olup, büyük dîvana ve eyalet dîvanlara bağlı değildiler.

Ordu:

Devletin temeli olan ordu, Hassa ordusu ve timarlı sipahilerden meydana eliyordu. sarayda özel oarak yetiştirilip, doğrudan sultana bağlı olan Gulamân-ı saray askerleri çeşitli milletlerden seçilirdi. Bunlar senede dört defa maaş alırlardı. Hassa ordusu; melik, vali, vezir ve diğer yüksek rütbeli devlet memurlarının emri altında, her an harekete hazır askerler olup maaşlıydılar.

Sipahiler; süvari kuvvetleriydi. Sipahi ordusu mensuplarından her biri, ülkenin çeşitli bölgelerinde kendilerine tahsis edilen toprakların (ikta=dirlik) gelirlerinden geçimlerini sağlıyordu. Selçuklular, askerî iktalar sayesinde, maaş ödemeden bir orduyu beslemiş, mühim bir Türkmen nüfusunu toprağa ve devlete bağlayarak iskân etmişti. Bu sayede üretimin artmasını, halk ile hükümet arasında yeni askerî ve idarî bir kadronun kurulmasını temin etmişti. Bin süvariden fazla asker besleyen ikta sahipleri vardı. Büyük Selçuklularda ordu mevcudu, 400.000′e kadar çıktı. Bunun 46.000′i merkezde, geri kalanı devletin diğer bölgelerine dağılmış durumdaydı. İkta sistemiyle, ülke menfaatlerini âhenkleştirip, kudretli askerî ve idarî teşkilata sahip oldular. Aynı sistem, Osmanlıları da etkiledi. Halk arasından Haşer denilen ücretli askerler de alınırdı. Ayrıca gönüllü Gâziyân ve çeşitli askerî sınıflar da vardı.

Selçuklu ordusunun gezici hastaneleri ve Çerge denilen hamamları vardı. Orduda hafif silah olarak ok, yay, kılıç, kalkan, mızrak, harbe, sökü, bozdoğan da denilen topuz, gürz, balta, nacak, çekre, zemberek, pala, cevşen (zırh) ve çokal kullanılırdı. Ordunun silahları ülke içinden, en iyi malzeme kullanılarak, sanatında pek mahir ustalar tarafından imal edilirdi. Büyük Selçuklularda deniz kuvvetleri olmamasına rağmen, bağlı devletlerde vardı. Ordunun ihtiyacının karşılanması ve meselelerin halline Dîvanü’l-ceyş bakardı.

Sosyal Hayat:

Selçuklularda sınıfsız bir cemiyet hayatı vardı. Sosyal yapı, Ortaçağ Avrupası’ndan tamamen ayrıdır. Toplum; Selçuklu hanedanı ve mensupları başta olmak üzere askerî ve mülkî rical ile devlet teşkilatı dışında kalan ahaliden meydana geliyorsa da, Avrupa’daki gibi sınıf, Hindistan’daki gibi kast sistemi mevcut değildi. Hanedan ve devlet ileri gelenlerinin büyükyetkileri olmasına rağmen, şehirde ve köyde yaşayan halkın, kanun karşısında hak ve vazifeleri vardı. Şer’î hükümler karşısında herkes eşitti. Köylü hür olup, toprağın hâs ve ikta oluşuna göre hükümetin himayesi altında çalışırdı. Vergisini verirdi. Mülk, topraklar, veraset yoluyla çocuklara geçerdi.

İktisadî ve Ticarî Hayat:

Selçukluların hakim olduğu Horasan, İran, Irak, Anadolu ve diğer Ortadoğu ülkeleri bu devirde, ekonomik bakımdan en yüksek seviyeye çıkarak, milletler ve kıtalar arası ticarette köprü görevi görüyordu. Selçuklu ülkesinin her türlü ziraî mahsulün yetişmesine müsait iklim, coğrafî ve doğal zenginliklere sahip olması sayesinde bol mahsul yetişiyordu. Tahıl sıkıntısı çekilmeyip, o günkü şartlarda fiyatı da ucuzdu. Ülke içinde ve dışında, kıtalar ve milletlerarası ticareti emniyetle sağlayan yol ve kervansaraylar yapılmıştı.

Yabancı ülkelerle ticarî anlaşmalar yapılıp, çok düşük gümrük tarifeleriyle ihracat ve ithalat teşvik edildi. Karada eşkiyanın ve açık denizlerde korsanların tecavüzlerine uğrayan tüccarın zararının, hazineden tazmin edilerek garanti altına alınması ticaretin gelişmesinde çok etkili oldu. Devletin tüccara garantisi, her türlü emniyet, huzur ve imkânının yanında ayrı bir teşvikti.

Ticaretin gelişmesi, gümrüklerin azlığı, üretimin bolluğu, otlak ve hayvanların çokluğu sebebiyle, Selçuklu ülkesinde zenginlik ve refah vardı. Bol buğday, pirinç ve pamuk tarımı yapılıyordu. Çok hayvan yetiştirilip diğer ülkelere satılıyordu. Bakır, demir, gümüş ve dokuma sanayii için şap madeni çıkarılıyordu. Halı, pamuk ve yünlü dokuma denizci örtüleri, ipek kumaşlar, ipek tül ve mendil dokunup ihraç ediliyordu. Kâşihanelerde zarif çiniler imal edilip, selçuklu eserlerini süslüyordu. Yapılan ve satılan mallar, sıkı kontrolden geçerdi. Her zanaat kolu, bir lonca teşkilatına bağlıydı. Loncalar, meslek ve erbabını kontrol altında tutardı. Lonca reisine Ahî, ahîlerin reisine de Ahî Baba denirdi. Bu teşkilat daha sonra Osmanlılara geçti. Esnaf ve tüccar mallarının alınıp satıldığı, tanıtıldığı, mahallî, millî ve milletlerarası pazarlar kurulurdu. Selçuklular, şeker ve nadide eşya alıp, at, halı, ipek ve maden satarlardı. Devletin gelir kaynakları, arazi vergisi olan harac, ziraat vergisi olan öşür, iltizam, ganimet, bağlı ve komşu devletlerin hediye ve yıllıkları idi. Hayat pahalılığı, yok denecek kadar az olup, 1056 ile 1113 yılları arasındaki yetmişbeş senelik fiyat yükselmesinin oranının toplamı yüzde onu geçmemiştir.

İlim:

Selçuklular, İslama tam bağlı, itikatta ve amelde Ehl-i sünnet mezhebine mensuptular. Türkler ekseriyetle itikatta Matüridî, amelde Hanefî mezhebindendir. Ülkede kısmen de itikatta Eş’arî ve amelde Şafiî ve diğer hak mezhep mensupları da vardı. Batınîler gibi sapık fırkalar varsa da, bunlarla âlimlar ve devlet mücadele halindeydi. Devlet, ilim ve âlimlerin yanında olup, gelişmesi için bütün imkânlarını seferber etmişti. Dinî eğitim ve öğretimin yapıldığı medrese, tekke ve zaviyeler ülkenin her tarafında yaygındı.

Selçuklu medreselerinde, dinî ve fennî bütün ilimler, konunun mütehassısları tarafından okutulurdu. Selçuklular zamanında değerli âlimler yetişip, halâ değerini koruyan orijinal eserler yazıldı. Ebü’l-Kasım Abdülkerim Kuşeyrî, Ebu İshak Şirazî, Ebu Meâlî Cüveynî, İmam-ı Gazalî, El-Hatîbî, Abdullah-ı Ensarî, Vâhidî, Fahru’l-İslam Pezdevî, Serahsî, Yûsuf-i Hemedanî, Şehristânî, İmam-ı Begavî, Kâdı Beydâvî, Abdülkâdir-i Geylanî, Nizamülmülk dahil daha pek çok âlim, Büyük Selçuklu ve onlara bağlı devletlerde çok hürmet ve himaye görüp, değerli eserler vererek insanlığa hizmet etmişlerdir.

Selçuklular, İslamî ilimlerin eğitim ve öğretiminin yapıldığı ve zamanın fen bilimlerinin öğretildiği çeşitli fakültelere sahip, üniversite mahiyetinde büyük medreseler yaptırdılar. En büyüğü, Bağdat’taki Nizamiye Medresesi olup, İsfehan, Nişabur, Belh, Herat, Basra ve Amul’da benzerleri vardı. Buralarda aklî ve naklî bütün ilimler öğretilirdi. Medreselerde, mütehassıslarınca okutulan riyaziye (matematik), hey’et (astronomi), hendese (geometri), cebir, fizik, kimya sahalarında derin âlimler yetişti. Rasathaneler kurularak, gök cisimlerinin hareketleri izlendi ve esaslı takvimler yapıldı. Bu sahalarda, edebî yönüyle de tanınan Ömer Hayyam, Muhammed Beyhekî, Ebü’l-Muzaffer İsferâyinî, Vâsıtî, Ahmed Tûsî ve daha pek çok âlim yetişip değerli eserler verdiyse de, onüçüncü yüzyılda İslam ülkelerindeki Moğol tahribatı sebebiyle, bunlardan faydalanma imkânı büyük ölçüde kaybolmuştur. Yazılan pek değerli eserler, Moğolların kanlı çizmeleri altında heba olmuştur.

Selçuklu sultan ve devlet adamlarının destek ve himayesiyle kıymetli edebiyatçı ve şairler yetişmiştir. Selçuklu sarayında, devlet teşkilatıyla edebiyat çevrelerinde genellikle Farsça, medrese çevrelerinde Arapça, Selçuklu hanedanı ve Türkmenler arasında ve orduda da Türkçe konuşulup yazılırdı. Nazım ve nesir sahasında kıymetli kitaplarıyla tanınan Meşhur Bostan ve Gülistan sahibi Sadi-i Şirazî, Ömer Hayyam, Enverî, Lami-i Cürcânî, Ebyurdî, Ezrâkî gibi edip ve şairler, nesir ve nazım eserler verdiler. Gazâ ve fetih ruhunu canlı tutan destanî eserler yazdılar. İlmî eserlerde olduğu gibi, edebî eserlerin bazıları, Moğol tahribatı sebebiyle ele geçmemiştir.

Mimarlık ve Sanat:

Selçuklu mimarî ve sanat eserlerinin çoğu birer şaheserdir. Batınîler, Moğollar ve asırların tahribatına rağmen kalabilenleri uzmanlarınca halâ hayranlıkla incelenmektedir. Selçuklu sarayı, köşk, medrese, cami, mescit, türbe, kümbet, kervansaray, ribat, han çarşı, tıp fakültesi mahiyetinde her biri şifa yurdu olan hastane, kaplıca, hamam, çeşme, ev, yol, kale, sur, kule, tersaneler ve diğer sosyal, sivil ve askerî eserler belli başlı Selçuklu mimarî eserlerini oluşturur. Kitabe, hat, tezhip, süsleme, minyatür, çini, halı, kilim ve seccadeler ise Selçuklu eserlerine ayrı bir zenginlik kazandırır. Çadır şeklinde yapılan kubbeler de Selçuklu mimarî eserlerinin bir başka zarafet ve ihtişam örneğidir. Çadır şeklinde kubbe, türbelerde çok kullanılmıştır. Sultan, evliya, âlim, devlet adamları ve hürmete lâyık kişiler adına yapılan muhteşem türbeler, ülkenin her tarafında mevcuttu.

İlk Büyük Selçuklu hükümdarı Tuğrul Beyin, Rey’de Künbed-i Tuğrul, İsfehan, Hemedan ve Merv’de diğer sultanların muhteşem türbeleri çok süslü, kıymetli eşya ve mefruşatla doluydu. Bağdat’ta İmam-ı Azam Ebu Hanîfe’ye ve Necef’te Hazret-i Ali’nin makamına muhteşem türbe ve külliyelerin Sultan Melikşah tarafından yapılması, Selçukluların Sahabe-i Kiram, Ehl-i Beyt, âlim ve muhterem zatlara saygılarındandır. Selçuklular, Merv, Rey, İsfehan, Hemedan, Bağdat ve Nişabur’da muhteşem saraylar ve camiler inşa ettiler.

İsfehan ve Bağdat’ta rasathaneler kurularak, mîladî Gregorien sisteminden daha sağlam ve hassas olan Celalî Takvimi, Sultan Melikşah’ın “Celaleddin” lakabına nisbetle hazırlandı. İsfehan ve Bağdat’ta, büyük şehirler de dahil, ülkenin her tarafında şaheser vasıfta büyük ve muhteşem camiler yapıldı. Selçuklular zamanında, iki bin kişinin namaz kılabileceği, yirmi bin kişinin vaaz dinleyebileceği kadar büyük camiler yapıldıysa da, bu muhteşem eserler, Batınîler ve Moğollar tarafından tahrip edilmiştir. Melikşah’ın İsfehan’da yaptırdığı Ulu Cami (Mescid-i Cuma), Batınîler tarafından kundaklandı. Yanan beşyüz yazma, paha biçilmez Kur’an-ı Kerim dışında cami, bir milyon altın sarfla tamir edildiyse de eski halini alamamıştır.

Han, kervansaray, çeşme, yol, köprü, ribat, hankâh, hamam, cami ve medreseler ülkenin her tarafında yaygındı. Selçuklularda hükümetin imar ve inşaat işlerini Emîr-i mîmar yönetiminde bir heyet kontrol ve nezaret ederdi. Ayrıca, büyük abidevî eserlerin, ihtiyaçları vakıf gelirinden karşılanan, daimî bir mimarları bulunurdu.

Anadolu’da İkinci Türk Beylikleri Dönemi Konu Anlatımı KPSS Tarih

admin — Fri, 09 Mar 2012 21:35:26 +0000

Kısmen tarih-9 Türkiye Tarihi ünitesinin kısmen de tarih-10 dersi Beylikten Devlete ünitesinin parçası olan Anadolu’da 2. Türk Beylikleri Dönemi konu anlatımı özellikle KPSS’de her sene soru çıkan konulardandır. Lütfen kısa özetimizi dikkatli okuyunuz.

ANADOLU’DA İKİNCİ TÜRK BEYLİKLERİ DÖNEMİ

13. ve 14. yüzyılda Anadolu da Kurulan Beylik ve Devletler (2. Beylikler) Dönemi Haritası

13. yy sonlarına doğru Anadolu’da Moğol baskısının azalması ve Türkiye Selçuklu Devleti’nin çöküş sürecine girmesi üzerine Anadolu’nun farklı yerlerinde Selçuklulardan kopan beylikler ortaya çıkmıştır. Anadolu Selçuklu Devleti’nin dağılmasıyla ortaya çıkan en önemli Türk beylikleri şunlardır:

KARAMANOĞULLARI (1256 – 1487)

Kurucu: Kerimuddin Karaman

Yerleşim Merkezi: Merkez Konya olmak üzere İç Anadolu Bölgesidir. Kendilerini Türkiye Selçuklu Devletinin mirasçısı saymışlardır.

Osmanlı Devletini Anadolu Türk birliğini kurmak hususunda en çok uğraştıran beyliktir. Karamanoğulları Türkçeyi resmi dil olarak kabul eden ilk Anadolu Türk beyliğidir. (1277)

Not: Karamanoğlu Mehmet Bey 13 Mayıs 1277′de yayınladığı fermanda “Bundan sonra divanda, sarayda, dergâhta mecliste ve meydanda Türkçeden başka dil kullanılmayacaktır,” diyerek Türkçeyi resmi dil olarak ilan etmiştir.

GERMİYANOĞULLARI (1299 – 1429)

Kurucu: I. Yakup Bey

Yerleşim Yeri: Kütahya, Simav, Kula ve Denizli çevresidir.

Germiyanoğulları 1429′da II. Murat zamanında tamamen Osmanlılara bağlanmıştır.

CANDAROĞULLARI (İsfendiyarogulları) (1292- 1461)

Kurucu: Şemseddin Yaman Candar

Yerleşim Yeri: Kastamonu, Sinop ve çevresidir.

Candaroğulları Beyliği Fatih Sultan Mehmet tarafından Osmanlılara bağlanmıştır.

KARESİOĞULLARI (1304 - 1360)

Kurucu: Karesi Bey

Yerleşim Yeri: Balıkesir, Bergama, Susurluk, Edremit ve çevresidir.

Orhan Bey tarafından Osmanlılara bağlanmıştır. Denizci bir beylik olduğu için Osmanlıların Rumeli’ye geçişlerini kolaylaştırmıştır. (Donanmaları Osmanlı Donanmasının temelini oluşturdu.) Osmanlıların topraklarına kattığı ilk beylik Karesioğullarıdır.

MENTEŞEOĞULLARI (1261 – 1424)

Kurucu: Menteşe Bey

Yerleşim Yeri: Muğla’da Fethiye ve Söke sahillerinden Denizli’ye kadar uzanan bölgede yer almışlardır.

Menteşeoğullarına 1424′te II. Murat son vermiştir.

AYDINOĞULLARI (1308 – 1426)

Kurucu: Aydınoğlu Mehmet Bey

Yerleşim Yeri: Aydın’da Selçuk ve Tire çevresidir.

Aydınoğullarına 1426′da II. Murat son vermiştir.

SARUHANOĞULLARI (1313 – 1410)

Kurucu: Saruhan Bey

Yerleşim Yeri: Manisa’dır.

Çelebi Mehmet (I. Mehmet) tarafından siyasi varlıklarına son verilmiştir.

Güçlü bir donanma kurup Ege adalarına seferler düzenlemişlerdir.

DULKADİROĞULLARI (1337 - 1515)

Kurucu: Zeyneddin Karaca Bey

Yerleşim Yeri: Maraş-Elbistan ve çevresidir.

Dulkadiroğulları Beyliği Memlükler ile Osmanlı Devleti arasında bulunduğu için hem Osmanlı Devleti hem de Memlükler beyliğin kendilerine bağlı olması için birbirleriyle mücadele etmişlerdir. Osmanlı Devleti Yavuz Sultan Selim Döneminde 1515′te Turnadağı Savaşı ile Dulkadiroğulları Beyliği’ni topraklarına katmıştır.

HAMİDOĞULLARI (1300 - 1423)

Kurucu: Hamidoğlu Dündar Bey

Yerleşim Yeri: Isparta ve çevresidir.

Beyliğin topraklarının bir bölümü I. Murat Döneminde satın alınarak Osmanlı topraklarına katılmıştır. Yıldırım Bayezid Döneminde tamamen Osmanlı Devleti’ne katılan beylik, Ankara Savaşı’ndan sonra tekrar kuruldu. 1423′te II. Murat Hamidoğulları Beyliğini tekrar Osmanlı topraklarına kattı.

RAMAZANOĞULLARI (1353-1608)

Kurucu: Ramazan Bey

Yerleşim Yeri: Adana ve çevresidir.

Yavuz Sultan Selim Döneminde Osmanlı Devleti’ne bağlanmıştır. Beyliğin varlığına 1608 yılında son verilmiştir.

Not: Osmanlı Devleti ile Memlükler arasındaki tampon bölgede bulunan Dulkadiroğulları ve Ramazanoğulları beylikleri iki devlet arasındaki mücadelelerde etkili rol oynamışlardır. Osmanlı ve Memlûk devletleri bu beylikleri nüfuzları altına almaya çalışmışlardır.

OSMANOĞULLARI (1299 - 1922)

Osmanoğulları Oğuzların Kayı Boyuna mensuptur. Osman Bey tarafından Söğüt ve Domaniç çevresinde kurulan Osmanoğulları Beyliği kısa bir sürede hızla büyüyerek dünyanın en güçlü devletlerinden biri haline gelmiştir.

ERETNA (1335-1381) VE KADI BURHANETTİN DEVLETİ (1381-1398)

Kurucu: Eretna Bey

Yerleşim Yeri: Sivas ve çevresidir.

1381 yılında Eretna Devleti’nin vezirliğini yapan Kadı Burhanettin, Eretna Devleti’ni yıkıp bağımsızlığını ilan etti.

Kadı Burhanettin, Akkoyunlularla yaptığı mücadelede ölünce Timur tehlikesinden endişelenen Sivas halkı, şehri Yıldırım Beyazıt’a teslim etti.

BEYLİKLERİN ORTAK ÖZELLİKLERİ

* Anadolu Selçuklu Devleti’nin yıkılması ve Moğol egemenliğinin Anadolu’da sona ermesiyle kurulmuşlardır.

* Bu beyliklerin çoğu Yıldırım Beyazıt Döneminde Osmanlı egemenliğine girmiş, ancak Ankara Savaşından sonra Karesioğulları ve Eretna Beyliği dışında diğerleri yeniden kurulmuşlardır. Kesin olarak Yavuz Sultan Selim zamanında Osmanlı’ya katılmışlardır.

* Anadolu’da Türk kültür ve medeniyetine olumlu katkılar yapmışlardır.

* Anadolu Selçuklu Devleti’nin yıkılmasından sonra halkın dirlik ve düzenin sağlanmasında rol oynamışlardır.

* Moğol baskısından kaçan Türkmenlerin yerleşik hayata geçmelerinde ve batı Anadolu’daki nüfusun artmasında etkili olmuşlardı.

Not: Anadolu Selçukluları ve Beylikleri Döneminde Türk Denizciliği:

Anadolu’ya yerleşen Türkler önceleri kara devleti özelliği taşıyorlardı. Fetih siyaseti denizlere doğru yayılınca denizciliğe de ilgi duymaya başladılar. Türklerin ilk denizcilik çalışmaları Çaka Bey tarafından başlatılmıştır. Çaka Bey, 1081 yılında İzmir’i Bizanslılardan almış ve burada bir beylik kurmuştur. Çaka beyin ilk Türk donanmasını kurduğu tarih olan 1081 yılı Deniz Kuvvetleri Komutanlığımızın kuruluş tarihi olarak kabul edilmektedir.

Büyük Selçuklu Devleti Konu Anlatım Videosu 1 (KPSS Tarih)

admin — Thu, 08 Mar 2012 21:58:28 +0000

Lise 1 Tarih dersi 5.ünitesi olan Büyük Selçuklu Devleti 1 video ders anlatımını aşağıdaki videodan seyredebilirsiniz. KPSS Tarih müfredatına da dahil olan bu konuyu KPSS ye hazırlanan arkadaşlarımızın dikkatli seyretmesinde fayda vardır.

Büyük Selçuklu Devleti’ne okuyarak çalışmak isterseniz özet için tıklayınız.

Benzer başka bir video izlemek için tıklayınız.

Video ders anlatımının içeriğinde:

Büyük Selçukluları Devleti (Devletin kuruluşu, Gazneliler ile mücadeleleri, Selçuk Bey, Arslan Yabgu, Tuğrul ve Çağrı Beyler, Anadolu’ya İlk Selçuklu akınları, Dandanakan Savaşı, Pasinler Savaşı, Bağdat Seferi, Alparslan Dönemi, Malazgirt Meydan Muharebesi, Melikşah Dönemi, Fetret Devri, Sencer Dönemi, Selçukluların yıkılışı, Yıkılış Sebepleri, Büyük Selçuklu Devleti’nin yıkılmasında sonra kurulan devlet ve atabeylikler

Azınlıklar ve Yabancı Okullar Konu Anlatımı

admin — Mon, 05 Mar 2012 00:41:07 +0000

Azınlıklar ve Yabancı Okullar

Osmanlı Devleti, çok uluslu yapısı gereği bünyesinde barındırdığı gayrimüslimlerin eğitiminde tam bir serbestlik tanımıştı. Gayrimüslimler çocuklarına ister yurt dışında isterlerse yurt içinde kendi cemaat okullarında eğitim aldırabiliyorlardı. Osmanlı Devleti’nde XIX. yüzyıl öncesinde de kapitülasyonlar nedeniyle açılmış yabancı okullar mevcuttu. Avrupa devletleri kendi dil, din ve kültürlerini yayarak siyasi nüfuzlarını artırmak için bu okulları bir araç olarak görüyordu. Osmanlı Devleti’nin bu okullar üzerinde bir denetim hakkı yoktu.

Tanzimat döneminde kendine tanınan hakların etkisi ile yabancı ve azınlık okulları büyük gelişme gösterdiler. Rumlar 1844’te Heybeliada’da papaz yetiştirmek için ilahiyat okulu kurdular. Patrikhane burada yetiştirdiği ihtilalci papazları ülkenin her tarafına göndererek Ortodoks azınlıklar içinde Türk düşmanlığı yaptırıp büyük Yunanistan ideali için çalıştırdı.

Yahudiler 1854’te Musevi Asri Mektebi’ni kurdular. Allians Israelit (Alyans Israilit) adlı Yahudi örgütü de çok sayıda okul açtı. Ermeniler de birçok yeni okul açtılar. Modern eğitim metotlarını ve ders araçlarını Osmanlı Devleti’ne getiren bu okulların Osmanlı’ya faydasından çok zararı dokundu. Bu okulların İstanbul, Doğu ve Güneydoğu Anadolu ile Filistin topraklarında açılması dikkat çekicidir. Bu durum Avrupalı devletlerin Osmanlı Devleti’nde sömürgeler elde etmek ve Orta Doğu petrollerine ulaşmak için Osmanlı azınlıklarını kullandığının göstergesidir.

Yabancı ve azınlık okullarının bölücü ve zararlı faaliyetler ancak Türkiye Cumhuriyeti Devleti kurulduktan sonra 3 mart 1924’te çıkarılan Tevhid-i Tedrisat kanunu ile büyük ölçüde çözülmüştür.

Avrupa devletleri yabancı okulları ve azınlık okullarını hangi amaçlar doğrultusunda, nasıl kullanmışlardır?

Avrupalı devletlerin Osmanlı Devleti’nde sömürgeler elde etmek ve Orta Doğu petrollerine ulaşmak için Osmanlı azınlıklarını kullanmışlardır.

Osmanlı Devleti’nde Eğitim Alanındaki Değişmeler Konu Anlatımı

admin — Sun, 04 Mar 2012 19:30:42 +0000

Osmanlı Devleti’nde Eğitim Alanındaki Değişmeler

XIX. yüzyıl, Osmanlı Devleti’nde eğitim alanında büyük yeniliklerin yapıldığı dönem oldu. II. Mahmut döneminde yurt dışına öğrenci gönderildi. Medreseler aynen korunurken diğer taraftan da yabancı dil, matematik, fen gibi bilim alanlarında eğitim yapan okullar açıldı.

Bir yandan yeni anlayışla eğitim yapan okullardan mezun olanlar, diğer yandan geleneksel medrese eğitimi alanlar nedeniyle iki farklı düşünce oluştu. Osmanlı Devleti’ndeki bu iki farklı anlayışın çatışması devlet yıkılıncaya dek sürdü.

Tanzimat döneminde de artarak yurt dışına öğrenci gönderilmesine devam edildi. Avrupa’da okuyanlar yurda dönünce Osmanlı Devleti’nde önemli görevler üstlendiler ve yararlı hizmetlerde bulundular. Bu sayede Osmanlı Devleti’nde askerlik, mühendislik, güzel sanatlar, tıp ve edebiyat alanında yenilikler görüldü. Tanzimat döneminde eğitim, devleti felakete gidişten kurtaracak bir yol olarak değerlendirildi. Bu amaçla eğitimle ilgili olarak okul ve sınıf ortamının düzenlenmesine, yeni ders araç ve gereçlerinin kullanılmasına, genel ve özel yeni öğretim metotlarının denenmesine başlandı. Ahmet Cevdet Paşa’nın önderliğinde Encümen-i Daniş kuruldu. Encümen-i Daniş, fen dersleri ile ilgili çevirilerin yapılmasına ve ders kitaplarının seçimine karar veren kurum özelliği taşıyordu. Nihayet 1856’da kurulan Maarif-i Umumiye Nezareti bugünkü Millî Eğitim Bakanlığı’nın görevlerini yerine getiren kurum olarak faaliyete geçti. 1861’de harbiye, tıbbiye ve bahriye dışındaki okullar bu kuruma bağlandı.

Maarifiumumiye Nezareti daha sonra Maarif-i Umumiye Nizamnamesi’ni yayımladı (1869). Bu nizamnameye göre her köy ve mahalleye Sıbyan Mektebi kurulacaktı. Ayrıca eğitimin aşamalarını da belirleyen bu nizamname sıbyan mektebi, rüştiye, idadi, sultani, darülfünunun açılmasını hükme bağlamıştı.

Yapılan çalışmalar sonunda 1868’de Galatasaray Sultanisi açıldı. Osmanlı Devleti’nde darülfünun 1870 yılında açıldı. Bu okulda fen bilimleri, matematik, edebiyat, felsefe ve hukuk bölümleri yer alıyordu. Üç defa açılıp kapanan bu okul 1900 yılında bugünkü İstanbul Üniversitesi’nin yerinde Darülfünun-ı Şahane adıyla yeniden açıldı.

Eğitim alanındaki gelişmelere II. Abdülhamit döneminde de devam edildi. Yeni okulların yapılması için bütçeden ödenek ayrıldı. Çeşitli meslek ve sanat okullarının açılması sağlandı. (Baytar Mektebi, Orman ve Maden Mektebi, Telgraf Mektebi, Kadastro Mektebi, Dişçi Mektebi vb. …)

II. Abdülhamit döneminde meşrutiyetin ikinci kez ilanından sonra eğitim alanındaki gelişmeler daha da hızlandı. Hem İstanbul’da hem de taşrada kızlara ait okulların sayısında artış görüldü. Örneğin İstanbul’da 1877’de dokuz tane kız rüştiyesi varken bu sayı 1908’de seksen beşe yükselmişti. Sultanilerin sayısı da aynı oranda artmıştı.

Osmanlı Devleti’nde Basın-Yayın Hayatındaki Gelişmeler Konu Anlatımı

admin — Sun, 04 Mar 2012 08:26:11 +0000

Osmanlı Devleti’nde XIX. yüzyılda basın ve yayın hayatında önemli gelişmeler yaşandı II. Mahmut Türkçe ve Fransızca olarak Takvimivakayi adında ilk resmî gazeteyi çıkardı. I. Abdülmecit döneminde Cerideihavadis adlı resmî gazete çıkarıldı. Türkler tarafından çıkarılan ilk özel gazete Tercümanıahval’dir. Başyazarı şinasi olan bu gazete bir haber gazetesi olmaktan çok siyasi eleştirileriyle gündeme gelen bir fikir gazetesi niteliğindedir. Şinasi sonra da Tasviriefkâr adlı gazeteyi çıkardı.

İlk Türk dergisi ise 1850’de yayımlanan Vekayıtıbbıye’dir. 1862’de Münif Paşa tarafından Mecmuaifünun yayınlanmaya başlamış, ilk mizah dergisi ise 1872’de Teodor Kasap’ın çıkardığı Diyojen olmuştur. Osmanlı basın yaşamının hareketlenmesi ve yönetime karşı eleştirilerin artması üzerine hükûmet tedbir almakta gecikmedi. Osmanlı Devleti bu amaçla 1864’te Matbuat Nizamnamesi çıkardı. Bu nizamname ile gazete kapama, para ve hapis cezaları uygulaması başladı.

I. Meşrutiyet’in sona ermesi üzerine Avrupa’ya giden Ali Suavi, Namık Kemal, Ziya Paşa ve Agâh Efendi gittikleri yerlerde “Muhbir, Ulum, Hürriyet, Ittihat” adında gazeteler çıkararak Babıali aleyhine yazılar yazdılar. II. Abdülhamit döneminde Tanzimat’ın getirdiği eşitlik ve kanunlara dayanan ilkelerin çiğnendiğini öne süren yabancı basın mensupları kapitülasyonlardan faydalanmak istediler.

Devletin yabancı gazeteleri ve gazetecileri yasaklama teşebbüsleri karşısında basın hürriyetlerinin sınırlandığını iddia ettiler. Ancak II. Abdülhamit bunlara izin vermedi. Böylece kapitülasyonların basın alanına yayılması önlenmiş oldu.

II. Meşrutiyet’in İlanı’ndan sonra yayın hayatında yeniden canlanma başladı. Tevfik Fikret, Hüseyin Cahit, Hüseyin Kâzım, Tanin gazetesini çıkardılar. İttihat ve Terakki yönetimine karşı olanlar da Volkan gazetesi etrafında toplandılar.

Osmanlı’da basın-yayın hayatı içerisinde kadınlar da yer aldı. Yazarlıkla uğraşan kadınlar genellikle dönemin aydın bürokrat kesiminin iyi eğitim görmüş kızları ve eşleriydi. Bu kadın yazarlardan bazıları Fatma Aliye, Emine Semiye, şair Nigar, Fatma Fahrünnisa, Fatma Kevser ve Gülistan İsmet’tir.

Osmanlı Devlet’inde ilk kadın dergisi 1869’da çıkan Terakkiimuhadderat (Kadınların Yükselişi) dergisidir. Bu dergide Batı’daki kadın hareketleri ile ilgili bilgi verilmiş, kadınların eğitim görmesinin önemi üzerinde durulmuştur. 1886 yılında ise sahibi kadın olan ve yazı kadrosunun tamamı kadınlardan oluşan Şükufezar (Çiçek Bahçesi) dergisi yayımlanmıştır.

1895’te en uzun soluklu Hanımlara Mahsus Gazete yayın hayatına başlamıştır. Bu gazetede Fatma Aliye, kadın sorunları, kadınların çalışma ve toplumsal yaşama katılımı ve eğitim konularını ele almıştır.

1908’de yayın hayatına başlayan Demet adlı dergide Halide Edip, İsmet Hakkı, Fatma Müzehher gibi kadın yazarların yazıları da yer almıştır. Bu dergide kadınların mesleki olarak sınırlandırılmalarına tepki gösterilmiştir.

XIX. Yüzyılda Osmanlı’nın Toplum Yapısında Meydana Gelen Değişmeler Konu Anlatımı

admin — Sun, 04 Mar 2012 02:10:35 +0000

XIX. Yüzyılda Osmanlı’nın Toplum Yapısında Meydana Gelen Değişmeler

XIX. yüzyılda Osmanlı toplum yapısı incelendiğinde dikkati çeken ilk özellik nüfus yapısındaki değişimdir. Bir yanda kaybedilen topraklarla birlikte genel nüfus azalırken diğer yandan da kaybedilen toprakların Müslüman halkı Anadolu’ya göç ettiği için şehir ve kasabalarda nüfus artışı yaşandı. İstanbul bir milyonu aşan nüfusu ile Avrupa’nın en büyük şehirlerinden biri oldu. Yine bu dönemde yaşanan göçler ile İstanbul’da Müslümanların gayrimüslimlere oranı %60′lar seviyesinden %80′lere çıktı.

Bu yüzyılda Osmanlı Devleti, yaşadıkları bölgelerden göç etmek zorunda kalanlara kucak açtı. Avrupa’da 1848 ihtilali yaşanırken Avusturya sınırları içinde yaşayan Macarlar isyan etmişlerdi. Rusya ve Avusturya, Macarların bağımsızlık mücadelesini kanlı bir şekilde bastırınca Macarlar ve onlara yardımcı olan Lehliler, Osmanlı’ya sığındılar. Osmanlı Devleti mülteci olarak gelen bu grupları da Doğu Anadolu ve Çukurova’ya yerleştirerek toprak verdi.

XIX. yüzyılda, Osmanlı Devleti’nde şehirleşmenin hız kazandığı dönemler oldu. Şehirlerin görünümleri değişti. Tren ve buharlı gemiler ulaşımda kullanılmaya başlandı. Yeni rıhtımlar, limanlar, tren istasyonları kuruldu. Yabancı sermayenin Osmanlı’ya gelmesi ile bankalar, oteller, iş hanları, postaneler açıldı. İstanbul’da elektrik şebekesi kurularak İstanbullular elektrik kullanmaya başladılar. Elektrikli tramvay ve otomobil ile tanıştılar. Telefon ve telgraf kullanılmaya başlandı. Demir yolları yapımı hız kazanarak Anadolu ile bağlantıları sağlandı. Yeni hastaneler açıldı. Böylece ulaşım, haberleşme ve sağlık devletin öncelikli görevi hâline geldi.

Alınan teknoloji ile birlikte Avrupa yaşam tarzı da Osmanlı toplumunda etkilerini göstermeye başladı. Özellikle büyükşehirlerdeki devlet yöneticileri Avrupa yaşam tarzının öncüleri oldular.

Türk-İslam yapısına uygun olarak yerleşmiş görgü kuralları ve mahallî kültür değişmeye başladı. Önceden Müslüman ve gayrimüslimler ayrı mahallelerde yaşarken artık aynı mahallelerde yaşamaya başladılar.

II. Mahmut, Dolmabahçe Sarayı’na geçtikten sonra, burayı Batı tarzı koltuk ve sandalyelerle döşetti. Avrupalı hükümdarlar gibi giyinen II. Mahmut din adamı dışındaki memurlarına fes, pantolon, ceket giyme zorunluluğu getirdi. Böylece şehirlerde insanların kıyafet tarzı değişmeye başladı. Yenilikler Osmanlı üst düzey insanları arasında yaygınlaşırken halk çoğunlukla geleneklerine bağlı kaldı.

Alafrangalık denen yeni yaşam tarzının ortaya çıkması Kırım Savaşı sırasında, Osmanlı ordusu ile beraber savaşan İngiliz ve Fransız askerlerinin öncülüğüyle oldu. Yabancı dil bilmek önem kazandı. Dil bilmek memuriyetlerde yükselme nedeni olunca çocuk yetiştirmede yabancı mürebbiyelerden yararlanma yoluna gidildi. Yönetici ve zenginlerin oluşturduğu üst kesimin eğlence anlayışında da Batı tarzı değişiklikler başladı. Kadın erkek birlikte eğlenir oldular. Beyoğlu ve Pera Istanbul’un gözde eğlence merkezi hâline geldi.
Büyük şehirlerdeki kültürel değişim taşrayı niçin etkilememiştir? Açıklayınız.

Merkezde ki devlet ricalinin yaşantısı ve ekonomik durumu taşradan farklıdır. Merkezde Avrupa’da eğitim görmüş veya Avrupalılarla yaşamış veya yaşamakta olan bir sürü insan varken taşra da bu durum ve ekonomik refah yoktur. Bu sebeple taşraya sirayet etmemiştir.

Osmanlı Armasının Anlamı

admin — Sat, 03 Mar 2012 20:13:15 +0000

Osmanlı armasında ki bazı sembolik anlamlar:

1. Yeşil: Hilafet sancağı
2. Terazi: Adaleti temsil eder.
3. Kur’an-ı Kerim: Armadaki yeşil kitap Kur’an-ı Kerim, kırmızı kitap diğer hukuk metinleridir. Terazinin hemen altında yer aldığından adaletin temeli olduğunu simgeler.
4. Tuğranın etrafındaki güneş motifi: Tuğra sahibi hükümdar güneş gibidir.
5. Sorguçlu serpuş: Devletin kurucusu Osman Gazi’yi sembolize eder.
6. Osmanlı sancağı: Osmanlı sancağı

Osmanlı Armasına ki Sembollerin Anlamları

1- Tuğranın etrafınaki bu güneş motifi, padişahın güneşe benzetilmesinden ileri gelir.
2- Dönemin padişahını tuğrası.
3- Sorguçlu serpuş: Osman gaziyi ve tahtı temsil eder.
4- Kalkan: Ortasında stilize edilmiş bir güneş motifi var. 12 yıldız: Rivayete göre bu 12 yıldız 12 burcu temsil eder. Güneş bu burçlar üzerinde hareket eder. Böylece Osmanlı kainatın merkezi addedilmiştir.
Başka bir rivayete göre Osmanlı’nın 12 eyaletini temsil eder.
5- Osmanlı sancağı.
6- Mızrak: Son dönem mızraklı süvari alaylarını remzeder.
7- Tek taraflı teber (balta): tören silahıdır.
8- Çift taraflı teber: Orduda üst düzey görevliler tarafından üstünlük sembolü olarak kullanılmıştır.
9- Mızrak.
10- El siperlikli tören kılıcı: bu kılıç klasik türk kılıcı olmayıp, o devirdeki subaylar tarafından kullanılırdı.
11- Top: topçu ocaklarını temsil eder.
12- Kılıç: geleneksel türk kılıcı.
13- Top gülleleri.
14- Borazan: modern mızıka takımının kullandığı çalgı aletidir.
15- Yay.
16- Çapa: Osmanlı denizciliğini temsil eder.
17- Bereket boynuzu: bu boynuzun Osmanlı kültürüyle alakası yoktu. Armayı tasarlayan kişi azınlıklardan biri veya bir Avrupalı olsa gerek. Osmanlı topraklarını temsil ettiği rivayet edilir.
18- Hilafet sancağı (yeşille remzedilmiş).
19- (Üstte) Kuran-ı Kerim. (Altta) Kanunnameler (böylece devletin adaletinin osmanlı yazılı kanunları ve şeriat ile sağlandığı remzediliyor).
20- Terazi: şeşper ve asaya asılıdır. adaleti temsil eder.
21- Asa ve şeşper(altı dilimli topuz) şeşper: asalet ve üstünlüğü remzeder. asa: Hz. Musa’nın asasını remzeder.
22- Toplu tabanca: 1840′dan itibaren bütün subayların kullandığı silahtı. Osmanlı ordusunun modernize edildiğini remzeden bir motif.
23- Kılıç.
24- Çift taraflı teber.
25- Süngülü tüfek: Nizam-ı Ceditle birlikte Osmanlı ordusunun asıl silahı olmuştur.
26- Şefkat nışanı: 1878′de II. Abdülhamit Han tarafından ihdas edilmiş olup; savaş zamanında, büyük afetlerde devlete, millete hizmet eden kadınlara verilirdi.
27- Mecidi nişanı: Beş ayrı derecesi vardır ki kişinin başarıları arttıkça bir üst derecesi verilirdi. Üst derece verilince alt derece geri alınırdı. Savaşlarda üstün başarı gösteren askerlere verilirdi.
28- Nışan-ı iftahar: Sultan Abdülmecid döneminde ihdas edilmiştir. Üst düzey devlet hizmetlileri ve askerlere verilirdi.
29- Nışan-ı osmani: Sultan Abdülaziz Han tarafından 1862′de ihdas edilmiş olup, devlet hizmetinde üstün başarı sağlayanlara verilirdi.
30- Nışan-ı al-i imtiyaz: Devlet adına faydalı işlerde bulunmuş ilim adamları, idareci ve askerlere verilmek üzere 1876′da II. Abdülhamit Han tarafından ihdas edilmiştir.

II. Viyana Kuşatması, Kutsal İttifak ve Karlofça Antlaşması Konu Anlatım Videosu

admin — Fri, 02 Mar 2012 03:00:02 +0000

10. sınıf tarih dersi 3.ÜNİTE: ARAYIŞ YILLARI 17. YÜZYIL (1600 -1700) nın konusu olan IV. Mehmet Dönemi Siyasi Olayları konusunun alt başlığı olan II. Viyana Kuşatması, Kutsal İttifak ve Karlofça Antlaşması konu anlatım videosunu aşağıdan seyredebilirsiniz.

Video içeriği:

II. Viyana Kuşatması, Kutsal İttifak ve Karlofça Antlaşması Konu Anlatımı için tıklayınız.

17.yüzyılda Osmanlı Devleti’nde Kültür, Bilim, Sanat ve Mimarî Konu Anlatımı için tıklayınız.